Het was alweer even geleden dat vrijdagavond de avond was van ‘t schaken en een bakkie doen bij Sjaak aan de bar. Maar na een zonovergoten zomer trapt Opening ’64 het seizoen af met Duoschaak, in de volksmond ook wel koppelschaak genoemd. Het schaakspel waarbij twee spelers samen achter het bord gaan zitten tegen twee andere spelers, en vervolgens omstebeurt een zet mogen bedenken. Voor de één een afgrijselijk spel. En voor de ander, één van de meest hilarische schaakavonden van het seizoen.

Het is altijd fijn om het seizoen te beginnen met een volle zaal, en de opkomst voor dit evenement is de afgelopen jaren steeds weer een succes. Deze lijn zette zich gelukkig weer voort met onder anderen veel oud-clubleden die hun geluk weer eens kwamen beproeven, en wellicht zelfs ‘t openingsrepertoire onder het stof vandaan moesten halen. Maar ook een paar nieuwelingen die voor ‘t eerst een avondje Opening mee mochten maken.

Ronde 1: Bart en Pieter, een listig duo.

Ik had bij de afwezigheid van Pim er toch maar voor gezorgd om het Verkerk-gehalte hoog te houden. Ik nodige broertje Tom uit, die op zijn beurt ook weer voor nieuwe aanwas zorgde. Hij vormde zelf een team met Max, waardoor de andere broer, Koen, mij vroeg of ik samen met hem de strijd wilde aangaan. En zo mocht ik in ronde één samen met Koen aantreden tegen het listige duo: Bart en Pieter.

Na e4, d5, en vervolgens f4 brak bij mij het zweet al uit. Koen was aan zet en ik had werkelijk geen flauw idee hoe goed zijn schaakbloed nog stroomde, en of we in staat waren om dit soort grappen en grollen te weren. Koen stelde me gelukkig gerust, en koos voor stabiliteit met de zet e6. Na dat we in het middenspel een pion wonnen in het centrum, kwam er wel wat complexiteit in de stelling en maakte ik keuzes waarover ik twijfelde of Koen wel hetzelfde vervolg zag als ik. Riskant! Maar ook hier stelde Koen me gerust, en speelde goede solide zetten. Langzaamaan voerden we de druk op, met een sterk paard in het centrum dat we uiteindelijk omspeelden om onze toren te activeren. Het vertrouwde groeide en voordat ik ‘t wist hadden we een prachtig geforceerde mat. Die wel een paar zetten meer duurde dan nodig, maar wel een heel belangrijk punt binnensleepte. Koen had ‘t schaken zeker niet verleerd!

Ronde 2: De chaos en zenuwen slaan in

Ronde twee, Rick en Stef. Twee vrienden die elkaar door en door kennen. Dat belooft niet veel goeds. Het was een redelijk solide partij die gelijk opging. Wij speelden met wit en konden met f4 het centrum aanvallen en op e5 ruilen, en de halfopen lijn gebruiken om druk uit te oefenen op f7. En net als de eerste partij kregen we de tijd en ruimte om langzaam het initiatief te pakken in de wedstrijd. Na een aantal passievere zetten van onze tegenstanders konden we een paard winnen, waarna we de wedstrijd volledig onder controle leken te krijgen. Maar de tijdscontrole was wel een probleem aan ‘t worden, en increment was er natuurlijk niet. We lieten ons trucen, voornamelijk door onszelf. Want wat leek op een listige truc, kon door een andere zetcombinatie worden opgelost. Dat werd echter over het hoofd gezien; het stuk ging verloren en de zenuwen sloegen in…

In een snelle reeks zetten draaide het helemaal om, en werd er vakkundig een toren afgetroefd. De vlag van de klok stond op vallen, en ‘t besef van onze eerste verliespartij begon door te dringen. Tot Stef plots z’n dame lijkt weg te geven! Koen wilt de koning opzij zetten, maar beseft plots dat die dame gewoon in staat. De dame gaat eraf en de race tegen de klok begint. Met nog maar ~10 seconden op de klok wordt er in razend tempo stukken geruild, en een promotie afgedwongen. Een mat zag ik helaas niet in de stelling, maar de koning vluchtte naar het verkeerde veld, waardoor we tóch nog de winst mochten claimen met nog maar enkele seconden op de klok.

Ronde 3: Oud-Openingers blijken ‘t schaken niet verleerd

Toen ik vorig jaar De Geist inliep voor ‘t koppelschaken, zag ik Martin aan de bar zitten. En ik dacht, heh? Wat doet Martin hier op vrijdagavond? Martin, die ook trompet speelt bij mij in het orkest in Broek op Langedijk, bleek vroeger ook lang en fanatiek geschaakt te hebben bij Opening ’64. Vorig jaar als mijn medespeler, maar ditmaal als tegenstander met Benjamin, ook oud-Openinger!

Na het stressvolle einde van ronde twee waren wij nog op adem aan ‘t komen, en was ik al lang blij dat we zonder kleerscheuren de Opening doorkwamen. Benjamin en Martin speelden prima zetten, met hier en daar een klein schoonheidsfoutje, zoals ‘t weggeven van de a-pion. De aanval werd door onze tegenstander ingezet, met het idee om wat terug te proberen te winnen. Maar dit zorgde ook voor ruimte en zwaktes in de stelling. Na een tweevoudige aanval op een paard op f3 werd deze gepareerd met een tegenaanval. Koen zag een prachtige tactic, waardoor de hele koning open en bloot kwam te staan en niet veel later kwam er een mooie mat-in-drie in de stelling. Koen en ik zaten blijkbaar niet op dezelfde golflengte, en zetten het stuk weer terug in op het veld waar het stuk vandaan kwam. De tijd begon wel te dringen, dus toen de veilige weg gekozen: materiaalwinst. Er werd nog heldhaftig een dame geofferd door onze tegenstander, maar dat was een ‘omdat het kon’-zet dan dat er gevaar aan zat. Ondanks de nederlaag, waren de ideeën van onze tegenstanders lang niet gek, en de zetten werden vol overtuiging gespeeld. Wie weet waar ze toe in staat zijn, als ze ‘t schaken weer oppakken?

De finale ronde: Sabine & Johan, de ultieme test voor de winst

De laatste ronde. Ik telde de winst al, niet omdat ik dacht dat m’n tegenstanders een makkie zouden zijn. Nee… Ik dacht dat ronde drie de laatste was, en had samen met Koen de 3 punten in de tas gedaan en ‘t feest al ingezet. Maar we waren niet de enige, er waren zelfs drie teams die alle wedstrijden hadden gewonnen. En dus, moest er nog een finaleronde komen. Sabine, die er verdacht veel uitzag als koppelschaakkoning Hein. Bleek uiteindelijk toch daadwerkelijk de regerende kampioen Hein te zijn, die haar plaats innam nadat Sabine zichzelf in de toeschouwerspositie had gemanouvreerd. Dit gaat een taaie worden, want Hein is niet voor niets de koppelschaakkoning van de afgelopen jaren, en van Johan heb ik naar mijn idee nog nooit gewonnen!

e4, d5 – Ik dacht, als we Scandinavisch spelen, dan zijn de zetten voor Koen logisch en is de kans groter dat we niet in één of andere openingsval inlopen. Dat lukte gelukkig, maar we kwamen wel al snel in de problemen. Johan en Hein voerden de druk op en waar onze stukken niet heel lekker stonden, waren ook de pionnen niet al te best gepositioneerd. Aanvalsdoelen waren er voor ons niet, want hun stelling was super solide, zodat ze rustig de tijd konden nemen om één voor één de stukken in een betere stelling te brengen. Na wat geruil hier en daar kwamen we in een eindspel waarbij het er voor ons er somber uitzag. Tot overmaat van ramp hadden wij ook geen tijd meer om überhaupt nog iets te creëren. Positioneel van het bord geschoven, en daarmee werden Johan en Hein de terechte winnaars van het koppelschaak-evenement. Die op weerstandspunten een hele knappe tweede plek van Roland en nieuwkomer Robin achter zich hielden.

Brons gaat mee naar huis!

Ondanks het mislopen van de perfecte score, kijk ik tevreden terug op ons spel. Ik had voorafgaand bedacht om voor stabiliteit te kiezen, en m’n agressieve en aanvallende speelstijl in toom te houden. Wat ik niet wist, was dat Koen precies hetzelfde had bedacht. En ik achteraf hoorde dat hij het liefst vol op de aanval ging, en daardoor soms z’n hand overspeelde. Maar goed dat we gestroomlijnd waren, want twee kamikazeschakers aan dezelfde kant van het bord hadden wellicht, en waarschijnlijk geresulteerd in een minder hoog eindresultaat.